Gazze’nin doğu kesiminde bulunan Ez-Zeytun mahallesinin sınır bölgesinde savaştan kalma bir bombanın patlaması sonucu, bölgede taş toplayan Filistinli işçilerden biri şehit olurken iki işçi de yaralandı. Yaralıların durumunun ağır olduğu belirtildi.

Gazze’deki İlk Yardım ve Acil Durumlar Yüksek Kurulu sözcüsü Ethem Ebu Silmiyye, Filistin Enformasyon Merkezi’ne yaptığı açıklamada, sınır bölgesinde taş toplayan işçilerin bulunduğu yerde savaştan kalma bir cismin patlaması sonucu işçilerden birinin olay yerinde hayatını kaybettiğini, iki işçinin de ağır yaralandığını söyledi.

Patlayan cismin savaşta işgal güçleri tarafından atılan ve patlamayan bir bomba olduğu tahmin ediliyor.

Ebu Silmiyye, şehit olan ve yaralanan Filistinli işçilerin kimliklerini henüz tespit edemediklerini ifade etti.

Görgü şahitleri, üç gencin de bir lokma ekmek için her gün bölgeye gelip taş toplayan işçiler olduğunu belirtti. ]]> http://www.maras-gazze.com/palestine/2011/01/22/gazze%e2%80%99de-savastan-kalma-bomba-patladi-1-kisi-sehit-oldu-2-kisi-yaralandi/feed/ 0 http://www.maras-gazze.com/palestine/2011/01/16/ikinci-yildonumunde-fotograflarin-diliyle-furkan-savasi/ http://www.maras-gazze.com/palestine/2011/01/16/ikinci-yildonumunde-fotograflarin-diliyle-furkan-savasi/#comments Sat, 15 Jan 2011 22:54:01 +0000 admin http://www.maras-gazze.com/palestine/?p=2700

Nizar bin Abdülkadir bin Muhammed bin Abdüllatif bin Hasan bin İbrahim bin Reyyan El-Askalani, Gazze kenti yakınlarındaki Cibaliye Mülteci Kampı’nda 6 Mart 1959 tarihinde hicri 1378 yılı Şaban ayının 26. günü Cuma sabahı dünyaya geldi.

Ailesi, 1948 yılında Siyonist işgal çeteleri tarafından kovuldukları Askalan’a bağlı köylerden “Ni’ılya”dan gelmişti.

Filistin topraklarında İslami davet ortamında yetişen Nizar Reyyan, İsrail ve Filistin Özerk Yönetimi tarafından birçok kez tutuklandı.

1982 yılında Suudi Arabistan’ın başkenti Riyad’daki İmam Muhammed bin Suud İslam Üniversitesi Usulu’d-Din Fakültesi’nden mezun oldu.

1990 yılında Ürdün Üniversitesi Şeriat Fakültesi’nden master eğitimini tamamladı. İlim talebi yolculuğunu sürdürerek doktora için Sudan’a gitti ve Kur’an-ı Kerim Üniversitesi’nde hadis-i şerif alanında doktora yaptı.

1994 yılında doktorasını tamamladıktan sonra Gazze’ye döndü ve Gazze’deki İslam Üniversitesi Usulu’d-Din Fakültesi’nde hadis hocası olarak göreve başladı.

Alimler ve mücahitler yetiştiren topraklarda bir eliyle Kur’an’ı ve hadis kitaplarını, diğer eliyle de silahını taşıdı.

1990 yılında tamamladığı ve pekiyi derecesiyle kabul edilen “Şehit ve Şehitlik” konulu master tezinin mukaddimesinde şöyle yazmıştı: “Allah’ım! Ben, eşim ve çocuklarım senin yolunda şehit olmayı istiyoruz.”

19 yıl sonra bu duanın kabul olduğu görüldü ve Şeyh Nizar Reyyan dört eşi ve 11 çocuğuyla birlikte şehadet şerbetini içti. Reyyan ailesinden geriye Bilal, Berâ, Muhammed ve Velâ kalmıştı.

Nizar Reyyan’ın akademisyen oğlu Berâ, “Anıların Esiri” başlığıyla kaleme aldığı ve Filistin Enformasyon Merkezi tarafından yayınlanan makalede o günü ve sonrasında yaşadıklarını şu şekilde anlatır:

“Gözlerimi hatıralarla kapatacağım

Ve onlarla yaşayacağım, çünkü onlar benim tüm hayatım.”

O günler ne zor günlerdi.. Bombardıman sesleri, ambulansların sirenleri ve ölüm haberleri kulağa ilk önce ulaşmak için sanki yarışıyordu.

Bilinçli insan bile sevdiklerinin, kardeşlerinin, arkadaşlarının, komşularının, meslektaşlarının ve yoldaşlarının arka arkaya gelen isimlerini takip edemiyordu.

Hayat zordu… Sadece yaşayabilmek; yiyip içebilmek, uyuyabilmek ve hatta ihtiyacını giderebilmek bile direniş ve cihattı.

Savaşın altıncı günü, öğle ile ikindi arası… Eşime dedim ki: “İki saat kadar uyumak istiyorum.. Ne olursa olsun sakın beni uyandırma! Uyumak istiyorum.”

Uyudum, fakat kampımızın her yanından gelen bombardıman seslerini işitiyordum. Evimiz her saldırıda sarsılıyor ve sanki korkudan titriyor veya bombalanan evlerle dayanışmasını gösteriyordu.

Uykum çok uzun sürmedi. Ümmü İbrahim beni uyandırmak için geri geldi. “Annen içerde. Seni görmek istiyor” dedi.

“Seni uyarmadım mı? Allah seni affetsin!” dedim.

Şöyle söyledi: “Kayınvalidem, ‘Yorgun falan anlamam, git uyandır. Onu görmek istiyorum’ dedi.”

Kendi kendime dedim ki: “Hey delikanlı! Dünyada savaş var. Belki bu gece senin son gecen olacak. Git annenle görüş.”

Kalktım gittim ve anneme –Allah rahmet etsin- hoş geldin dedim. Beni iki öpücükle karşıladı. Yanaklarım toprakta çürüyene kadar o öpücükleri asla unutmayacak!

Birer bardak çay aldık ve konuşmaya başladık. Ona savaş boyunca Gassan’ın gösterdiği kahramanlıklardan ve cihadından bahsettim. Onun için dua etti ve Allah’ın ondan razı olmasını diledi.. Sonra ona dedim ki: “Uykum kaçtı.. Evde gaz bitti, gidip gaz alacağım.”

“Allah senden razı olsun… Hep böyle olmanı istiyorum” dedi.

Bu anneme son bakışımdı. Allah ona rahmet etsin.

Yolda amcama uğradım. O da gaz satın alacağını söyleyince birlikte almak istedim.

Bana dedi ki: “Otur. Beni birkaç dakika bekle.”

Oturmuş onu beklerken yakınlardan bir yere düzenlenen hava saldırısının sesini işittim..

Pencereden baktım. Evimiz babamların evinden beş dakika uzaktaydı. Bombardımanın o tarafa yapıldığını gördüm. O yöne doğru yürürken kafamda tek bir düşünce vardı:

Benim için geçerli olan onlar için de geçerlidir!

Küçük çaplı bir saldırıydı. Evden iki yüz metre kadar uzaklaşınca ayaklarımın altındaki yer sarsıldı. Daha önce benzerini hiç duymadığım şiddette bir patlama sesi duydum.. Mahallerin üzerine sanki gökyüzünden inmiş gibi büyük bir toz bulutu çöktü.

Kalbim daraldı. Koşmaya başladım.. Elbisemi bile doğru dürüst giyememiştim.. O andan itibaren hastalandım.. Bedenimi ateş sardı!

Babamların evine yaklaştığımda Muhammed’e rastladım. “Ne oldu?” dedim.

“Babam evdeydi. Ailemizin hepsi evdeydi” dedi.

“Onunla bombardıman anında konuştum. “Biz çıkmıyoruz. Biz şehit olacağız.. Eşheduellailahe illallah.. Ve eşhedu enne Muhammeden rasulullah” dedi.”

Eve doğru koştum. İnsanlar eve giden yolun kenarlarında toplanmıştı. Eve bakıyor fakat kimse oraya gitmiyordu.

Peşimde insanlar, evin bulunduğu alana girdim… Canlı birini arıyordum. Kendi kendime, “Birini canlı bulursam hepsi canlıdır. Birini şehit olmuş bulursam hepsi şehit olmuştur. Onlar birbirini bırakmazlar” diyordum.

Evin etrafında dolaşınca.. Babamın cesedini buldum. Kafası parçalanmış bir halde yıkıntılar arasında uzanmış yatıyordu. Vücudunun bir kısmı yıkıntıların içinde bir kısmı ise dışındaydı.

Ellerinden tuttum.. Henüz soğumamıştı.. Elleri sanki ellerimi kucaklıyordu. Ruhumu defnediyor ve benimle konuşuyordu.

Benim cevabım ise “Allah seni affetsin baba!” şeklindeydi.

İnsanlar etrafımda toplanmış “Baban evde değildi” diyorlardı. Bense onlara “Vallahi bu babam” diyordum.

Sağ elini kaldırdım. Bir de ne göreyim; kucağında Usame. Ah küçük Usame! Füze dahi babamla seni ayıramadı. Babam Usame’nin başını eliyle tutuyordu. Usame’nin ayakları da ayaklarının arasındaydı.

İnsanlar iki cesedi de aldı. Onlara “Bana küçüğün yüzünü gösterin” dedim. Evet, vallahi. Usame idi. Babamın koca eli yine de iki şarapnel parçasının alnını delmesine ve kana bulamasına engel olamamıştı.

Yakınlarında Ayet vardı. Henüz on iki yaşında ve daha çarşaf ve başörtüsü giymemiş olmasına rağmen güzellikte ay gibiydi… Bunda şaşılacak bir şey yoktu. Babası onu bir büyük gibi yetiştirmişti. “Allah senden razı olsun ey Ayet” dedim.

Yanında annesi vardı. Örtüsü yüzünü örtmüştü. Elimle örtüyü kaldırdım, ölenin kim olduğunu öğrenmek için..

Sanki yüzünden ışık saçılıyordu. Yüzü uyuyor gibi yumuşaktı. “Allah sana rahmet etsin ey teyzeciğim” dedim.

Kucağında henüz bir yaşında olan Esad vardı. Annesinin sütünden henüz kesilmemişti. Kanından da…

Karşıdaki evin balkonunda çocuk cesetleri gördüm. Cesetler hastaneye kaldırılmadan inceleyemeyeceğim kadar çoktu.. “Beni hastaneye götürün” dedim.

Orada daha önce görmediklerimden bazılarını gördüm.. Morgun kapısında durdum.. Gelen cesetlerin arkası kesilmiyordu.. Hepsi sevdiğim insanlardı.

Biraz uzakta insanların bir ceset taşıdığını gördüm.. Onu bana doğru veya morga doğru getiriyorlardı. Kendi kendime “Bu annem! Vallahi bu annem!” dedim. “Onu evde bırakmamış mıydım? Babamın evine nasıl dönmüş?” diye sordum.

Morgun kapısına ulaştıklarında, “Kim olduğunu görmek istiyorum” dedim. Evet; vallahi annem idi. Çarşafıyla, başörtüsüyle, çarşafının altındaki elbisesiyle ve elbisesinin altındaki pantolonuyla annemdi. “Allah sana rahmet etsin ey anneciğim!” dedim. “Allah senin örtünü dünyada da, ahirette de, canlıyken de ölüyken de korudu.”

İnsanoğlunun aklından geçen şaşkınlık, hayret ve gördüğünü yalanlama duygularının hiçbiri o an benim aklımdan geçenler gibi olmamıştı. Kendi kendime dedim ki: “Böyle bir şey dünyada olabilir mi?”

Böyle bir şey olabilir mi?

Orada bir canlı aradım.. Fakat bulamadım.. Etrafımdakilere dedim ki: “Bilal’i istiyorum.”

Ömrüm boyu kendimi Bilal’den daha sağlam ve daha güçlü sanırdım. Allah beni affetsin. Yiğitlerdeki cevherler zor anlarda ortaya çıkarmış. Bunun böyle olduğunu bizzat gördüm.. Bilal benden daima daha büyüktü ve tahmin etmediğim kadar daha güçlüydü..

Beni baba gibi kucağına bastı. Gözyaşları içinde boğularak “Yiğitler zor zamanlarda belli olur. Babam tam bir yiğitti. Bir yiğit gibi yaşadı ve öyle öldü.”

Fakat morgun kapısı önünde açılınca sendeledi. Ayakları onu taşıyamadı.. Morgun kapısına yığılıp kaldı. Ayağa kalkmaya gücü kalmamıştı.

Muhammed’i gördüm. O dev gibi cüssesinde sadece yetim bir çocuğun yüzü vardı.

Vücudumu ateş bastı. Kalbimde derin bir acı hissettim. Göğsümdeki kalbimde… İşte o an “Musa’nın annesinin yüreği bomboş oldu.” (28 /el-Kasas/ 10) ayetinin anlamını anladım. Vallahi tefsirini anladım ya da o bana kendini anlattı.

Beni dedemin (babamın babası Ebu Ziyad rahimehullah) evine götürdüler. Apartman kapısının ilk metresinde tüm apartman sakinleri haber bekliyordu. Beni görünce sordular:

“Bera! Ne oldu?”

“Tüm ailem öldü” dedim.

Bana inanmadılar. “Yani kimler ölmüş?” dediler.

“Bütün ailem.. Hepsi.. Hepsi..” dedim.

İkinci kez “Yani kim?” dediler. Hezeyana benzer bir şekilde “Babam öldü. Annem öldü. Gassan öldü. Abbud öldü. Başka kimi istiyorsunuz?”

Bana inanmadılar. Aralarında “Şaka yapıyor” diye fısıldaştılar.

Keşke El-Cezire’de konuşabilseydim de insanlara “Biz hangi dünyada yaşıyoruz ve nasıl bir ümmete aidiz ki kanımız bu şekilde kolayca dökülebiliyor?” diye sorabilseydim.

Bu sorunun cevabı şu: “Güya insan hakları dünyasında yaşıyoruz.. Peygamberinin “Müslümanın kanı kesinlikle boş yere dökülmez” dediği bir ümmete aidiz.”

Gece oldu.. Gözyaşları yüzümü yakıyordu ve adeta beni boğuyordu. Eşim ve iki çocuğum etrafımdaydı.. Oğlum İbrahim ilk kez benim ağladığımı görüyordu.. Hem de öyle sıradan bir ağlama değil…

Çocuk çok şaşırmış bir halde soruyordu: “Baba, niye ağlıyorsun?”

Ben de safça cevaplıyordum: “Çünkü tüm ailem öldü.”

İkinci gün Velâ geldi. “Sakın ben vedalaşmadan ailemizi gömmesinler!” dedi.

İnsanlar, “Onun sözünü dinlememen gerekir. Onları o halde görmemeli” dediler. Fakat ben onun isteğine kulak vermeyi tercih ettim. Ne olacaksa olacaktı. Artık geri dönüşü yoktu.

Ona istediğinin olacağı sözünü verdim ve bu sözümde de durdum.

Morgun kapısını açtım. En sevdiği ve kendisine en yakın on altı insan oradaydı. Babası, annesi, beş erkek kardeşi ve altı kız kardeşi. Kızların hepsi de ondan küçüktü. Onu yapayalnız bırakmışlardı. İlk doğduğunda olduğu gibi. Çünkü o en büyükleriydi. Babamın diğer üç eşi, hepsi de annemiz gibiydi.

Hatırlıyorum; o onları en iyi bilen olduğu halde ona onları tanıtıyordum. Ona, “Velâ! Bu annem, bu da Abbud.. Esad’ı görüyor musun? Sanki uyuyor. Bak bu Ayet; sanki büyük bir çocuk veya gelin gibi!” diyordum.

Allah’ın rızasına aykırı bir şey söylediğini hiç duymadım. Bilakis tüm söylediği, “Annemin öğrettiğinden başka bir şey söylemem. Allah’a hamdolsun. Allah’ım! Sabır ver!” idi.

Onunla birlikte morgdan çıktım. Bana tutunarak yürüyordu. Çevremizdeki insanlar bize bakıyordu. Velâ onlara “Allah size sabır versin teyze” diyordu. Onlar ise ne yapacaklarını ve ne söyleyeceklerini bilemiyorlardı.

O an çevremdeki her şey küçüldü. Sadece Velâ’yı görüyordum.. Velâ’nın peçeden görünen gözleri kıpkırmızı olmuş ağlıyordu. Vallahi o an dünyadaki her şeyden daha büyüktü.. Hatta dünyadan da büyüktü.. O gözlerden başkasını görmüyordum. Sadece onları görüyordum.

Bir saat sonra cenaze töreni vardı. İnsanlar yıkılan caminin avlusunda toplandı.. Ebu Mus’ab’ı tehlikeye rağmen radyo aracının üzerine çıkmış insanlara konuşurken gördüm. Onu gördüm.. Gözlerinde hüzün ve yüzünde öfke vardı. Sözlerinden hiçbir şey duyamadım.. Sadece şöyle söylediğini hatırlıyorum: “Şeyhimiz ilk intifâdayı ateşleyen kişidir.”

Cuma günüydü. Hutbeyi Ebu’l-Bera okudu. Ne anlattığını anlamadım. Sadece babam hakkında konuşurken “Şeyhimiz … idi” dediğini hatırlıyorum. “İdi” kelimesi dikkatimi çekti. Ebu’l-Bera’yı takdir ettim. Arkadaşı olduğu halde babamdan “Şeyhimiz” diye bahsediyordu. Babam bana bir seferinde “Ebu’l-Bera içimizde dereceleri en yüksek olandı” demişti.

Dünya bir kez daha gözümde küçüldü. Sadece ailemin cesetlerini görüyordum.. Sağımda annem, solumda babam, önümde Abbud, yakın bir yerde Ğassan, onların yanında Halime ve Riym, çok uzak olmayan bir yerde Ayet ve Meryem..

Arapların yaptığı gibi onların güzel yönlerini saymaya başladım. Söylediklerimden bazıları şu şekildeydi: “Bu Abbud.. Vallahi edepli bir çocuktu.. İtaatkardı.”

“Bu Halime. Beş yaşında.. Vallahi kendisiyle ilgilenilmesini isterdi. Korkardı. Acaba füzeden korkmuş muydu?!”

“Bu Riym. Halime’den birazcık küçük. Çok zeki ve titizdi.. Büyük bir genç kız gibi anlardı.”

Dedem Ebu Mahir’e acıyorum. Bana dedi ki: Bera! Biz onları tanıyoruz.

Aralarında dolaşıyordum. Onlara son bakışım olduğuna inanamıyordum. Onları son öpüşüm olduğuna ikna olamıyordum. Babamı kucakladım.. Elini öptüm.. Yüzümü yüzüne sürdüm.. Yüzünü gözyaşlarımla ıslattım.. Beni ondan ancak insanlar ayırabildi!

Soğuk ve katılaşmış bir haldeydi. Onu sıcacık ve yumuşacık iken çok öpmüştüm.

İki yıl geçti..

Kendimle her baş başa kaldığımda ve film şeridi gibi gözlerimin önünden geçen anıları hatırladığımda sadece annemin bakışlarını, babamların evine doğru koşuşumu, babamın sımsıcak ellerini, cansız halini, Usame’nin kana boyanmış alnını, Ayet’in başörtüsünü, annesinin yüzünü, annemin çarşafını, Bilal’in beni kucaklamasını, Velâ’nın söylediklerini, Muhammed’in ağlamasını ve ninem Ummu Ziyad’ın şok oluşunu hatırlarım.

İki yıl geçti.. Bir şey var ki bu süre zarfında bir an olsun beni bırakmadı.. Okurken.. Yazarken.. Dinlerken.. Gelirken.. Konferans verirken.. Ders alırken.. Ders verirken.. Sevinirken.. Üzülürken.. Gülerken.. Ağlarken.. Kahvaltı yaparken.. Kalkarken.. Oruç tutarken.. Namaz kılarken.. Eğlenirken.. Çalışırken.. Dinlenirken.. Birileriyle otururken.. Tek başına iken.. Her an..

İçimden bir şey bana sesleniyor ve tâ derinlerden bağırıyor:

Ne yaparsan yap, nereye gidersen git ve ne kadar yaşarsan yaşa.. Sen ancak.. Yetim kalan bir çocuksun! ]]> http://www.maras-gazze.com/palestine/2011/01/16/gazze-savasindan-kalan-aci-hatiralar/feed/ 0 http://www.maras-gazze.com/palestine/2011/01/04/uzmanlar-%e2%80%9csavasta-yaralanan-gazzelilerin-bedeninde-hala-silahlarin-zehri-var%e2%80%9d/ http://www.maras-gazze.com/palestine/2011/01/04/uzmanlar-%e2%80%9csavasta-yaralanan-gazzelilerin-bedeninde-hala-silahlarin-zehri-var%e2%80%9d/#comments Mon, 03 Jan 2011 23:28:51 +0000 admin http://www.maras-gazze.com/palestine/?p=2695

Filistinli kaynaklar, Aralık 2008 ve Ocak 2009 tarihleri arasında terör devletinin Gazze’ye karşı sürdürdüğü 23 günlük savaşın üzerinde iki yıl geçmesine rağmen kullanılan silahların yaydığı zehrin hâlâ savaşta yaralananların vücutlarında kanserojen maddesi olarak kalmaya devam ettiğini belirttiler.

Uzmanlar, savaşta kullanılan silahların yaydığı zehrin sadece insanlarda iz bırakmadığını, aynı zamanda Gazze’nin toprağında, suyunda hatta saldırıda yıkılan duvarlarda bile iz bıraktığını ifade ettiler. Uzmanlar ayrıca yapılan incelemelerde atılan füzelerin hedef aldığı yerleri yıktığı gibi, düştüğü yerlere de zehir ve kanserojen madde bıraktığının tespit edildiğini dile getirdiler.

Nasır Sağlık Merkezi’nde savaşla ilgili olarak açılan sergiye katılan doktorlar işgal rejiminin iki yıl önce Gazze’ye karşı başlattığı savaşın bıraktığı izlerin hâlâ sürdüğünü belirttiler.

Nasır Tıp Merkezi başkanı Yusuf Ebu’r-Riş yaptığı açıklamada, Gazze dışında yapılan testlerde savaşta yaralanan kişilerin bedenlerinde hâlâ zehirli ve kanserojen maddeleri taşıdıklarının tespit edildiğini hatta bu zehirli maddelerin taş ve toprakta da hâlâ bulunduğunun ortaya çıktığını ifade etti. ]]> http://www.maras-gazze.com/palestine/2011/01/04/uzmanlar-%e2%80%9csavasta-yaralanan-gazzelilerin-bedeninde-hala-silahlarin-zehri-var%e2%80%9d/feed/ 0 http://www.maras-gazze.com/palestine/2010/02/09/furkan-savasi-ve-sonrasi/ http://www.maras-gazze.com/palestine/2010/02/09/furkan-savasi-ve-sonrasi/#comments Tue, 09 Feb 2010 07:55:19 +0000 admin http://www.maras-gazze.com/palestine/?p=2286

Furkan Savaşı ve sonrası
M. Muin Naim / Gazze – Filistin


(İtidal Yayınları için çeviren: Mehmed Sirac Direk)

Furkan Savaşı’ndan bahsederken kelimeler boğazımda düğümleniyor. Acısıyla, sabrıyla ve zaferiyle yaşadığımız bir savaş. Aramızda eğlenen, oynayan, gülen ve tebessüm eden ancak siyonist devlet denen çağımızın tağutu ve firavunu tarafından kaybedilen sevdiğimiz birçok kişinin ayrılık acısı. Dünyanın en etkili şer güçlerinden biri tarafından sadece havadan yaklaşık bir milyon kg ağırlığında füze ve bir o kadar da karadan ve denizden bombalanan daracık bir sahil şeridinde yer alan Gazze halkıyla birlikte halkımıza ve bize acı veren bu çetin felakete karşı sabrettik.
23 gün devam eden bu savaş günlerinde bombalanan ve öldürülen kişilerin haberini bekledik, acaba bir sonraki haberin konusu biz mi olacağız diye sabrettik. Su, elektrik, yeterli gıda olmadan günlerce direndik. Bu dava için ümmet bir tek adamın kalbinde birleşerek bu savaşın zaferini yaşadık. Savaş ümmeti birleştirdi. Silahsız Gazze halkının savaş uçaklarına, tanklara ve bombalara karşı Allah’a dua silahıyla karşı koyduklarına şahit olduk.
Tüm anlamlarıyla furkan olan savaş
Bedir gibi furkandı, zira küçük bir topluluk gerçekten büyük bir topluluğa karşı galip geldi. Siyonist devletin itiraflarına göre savaşa katılan siyonist asker sayısı 30.000’in üzerindeydi. Bu askerlerin geneli de sözüm ona hiç yenilmeyen ordunun en seçkin bölümünden oluşuyordu. Buna mukabil mütevazı silahları ve basit teknolojik imkânlarıyla dinleri, toprakları ve namusları için savaşan rahmanın askerlerinin sayısı ise 500’ü geçmiyordu. Allah’ın yardımıyla zafer onların oldu.
Bedir gibi furkandı. Zira Bedir’de muvahhid mücahitlerin yardımına melekler gelmişti. Aynı durum Furkan Savaşı’nda da oldu. Güvenilir birçok mücahit ve ihlâslı âlim bu duruma şahit olmuştu. Bütün Gazze halkı da bunu hissetmiş, bunu yaşamıştı. Savaşın ilk dakikalarında savaş meydanını kaplayan sis, mücahitlere yeniden mevzilenme ve pusu kurma imkânı vermişti.
Direnen Gazze şeridinde Allah’ın mübarek günlerinden günler yaşadık. Bu insanların birbirlerine tavsiye ettikleri, âlimlerin, insanları sebata azmetmek için çokça okudukları ve tefsir ettikleri Ahzab suresinden ayetlerde tecelli ediyordu.
“Hani onlar, size hem üstünüzden, hem alt tarafınızdan gelmişlerdi; gözler kaymış, yürekler hançereye gelip dayanmıştı ve siz Allah hakkında (birtakım) zanlarda bulunuyordunuz.” (Ahzab 10) Evet siyonist devlet havadan, karadan ve denizden tüm gücüyle üstümüze geldi. Gerçekten de savaşın şiddetinden ve korkunçluğundan gözlerimiz kaymış, yürekler hançereye dayanmıştı. Yine “İşte orada iman sahipleri imtihandan geçirilmiş ve şiddetli bir sarsıntıya uğratılmışlardı.” (Ahzab 11)
Gerçekten de diğerleri gibi Filistin’den kaçıp halklarını terk etmeyi reddeden, Allah’a verdiği sözü yerine getiren ihlâslı mücahit birçok önder vardı. Savaş meydanlarında kendi halkının ve kardeşlerinin yanında saf tutanlardan biri de evine isabet eden bombalarla şehit düşen değerli âlim, hadis üstadı Şeyh Nizar Reyyan ve ailesi ile gizlenmeyi ya da ülkesini korumasız ve himayesiz bırakmayı reddeden, işini gizlilik içerisinde yapmaya devam eden, provakatörlere karşı vatandaşlarının can ve mal güvenliği için çalışan, diğer ülkelerde olduğu gibi daha ilk kurşunda savaş meydanını terk edip kaçan emniyet güçlerinin aksine Filistin’in bu pirupak toprak parçasını savunmak için mücahitlerle birlikte tek saf olmaları yönünde onları emniyet güçlerini organize eden öğretmen, bakan ve tebliğci Şeyh Said Siyam geliyordu.
Aynı şekilde düşman tankları cesetlerimizi çiğnemeden buradan geçemez diye yemin eden birçok mücahit genç de sözünü yerine getirdi. Bu gençler savaşa girerken iki güzel şeyden birisine nail olacaklarını bilerek savaşa giriyorlardı: ya zafer ya şehadet.
Bu çirkin savaşta düşmanın hedefinden bir şey kaçmadı
Düşman Furkan Savaşı’nda her şeyi hedef seçti. İnsanı hedef seçti, 1500‘den fazla Filistinli şehit oldu. Bunların çoğu kadın, çocuk ve sivillerden oluşuyordu. 5 binden fazla insan ise yaralandı, yaralılardan yüzlercesi kalıcı yaralarla yaralandı.
Düşman toprağı ve hayvanları hedef aldı. Savaş makineleri hasadı yaklaşmış yüzlerce dönümlük ekili araziyi ezdi geçti. Bilerek ve taammüden binlerce hayvan öldürüldü, tavuk çiftlikleri imha edildi. Fabrika, atölye ve üretim tesisi tahrip edildi. Böylece binlerce Filistinli geçim kaynağını ve ekmek teknesini kaybetti.
Hatta Allah’ın evi olan camiler bile sağlam kalmadı. İnkârcı düşmanın gazap ve ölüm kusan savaş uçakları tarafından İslam’a, Müslümanlara ve Allah’a karşı açılan bir savaş eseri olarak ellinin üzerinde cami tamamen tahrip edilirken onlarca caminin minare ve kubbesi bombalandı. Bunu askerlerin geride bıraktıkları dini broşürlerde de görüyoruz. Bu broşürlerde askerlere Rab adına Rabbin düşmanlarını korkusuzca ve çekinmeden öldürülmeleri tavsiye ediliyordu: “Kavmi (Yahudi olmayan insanları) öldürün. Zira onları öldürmek ibadettir.”
Allah’ın lütfu ve yardımı sayesinde düşman yenilgiye uğrayıp geri çekildikten sonra geride tank paletleri ve asker cesetlerinin yanı sıra hezimet ve zillet manzaraları bıraktı. Gazze, zamanın Hülagusu ve Hitlerinin neler yaptığını gördü.
Gazze halkı halen direniş ve sebat savaşında direnmeye devam ediyor. İnsanlar işsiz, çünkü fabrikaların çoğu yok edildi. Geri kalan fabrikalarsa ambargo dolayısıyla yaşanan hammadde sıkıntısı nedeniyle çalışamıyor. On binlerce yetim çocuk, bu hususta çalışan bazı dernekler olsa da kendilerine sahip çıkacak kimseler arıyor. Üniversiteler düşmanın yıktığını onarmaya ihtiyaç duyuyor. Cadde ve sokaklar şiddetli bombardıman nedeniyle kullanılamaz durumda. Ambargo nedeniyle tamiri de mümkün değil. Hastalar ise, ambargo nedeniyle dışarıya gidip tedavi olmaya da dışarıdan gerekli ilaç girişine de izin verilmediğinden ölüyorlar.
Ancak bütün bunlara rağmen Gazze halkı Allah’ın izniyle hiçbir şekilde teslim olmayacaktır. Çünkü Allah’ın yeryüzünde düşmanlarını cezalandırdığı kamçıları olduğuna inanıyorlar.
Bu ümmet, malıyla ve yardımlarıyla bu direnişçi halkın yanında yer alacak mı? Hastalarına ilaç bulacak, yetimlerine sahip çıkacak, çocuklarını eğitecek mi? Böylece savaş meydanındaki mücahitler gibi zaferden nasibini alacak mı?
Rabbim bizi rızasına nail olanlardan eylesin.
(Not: Bu yazı İtidal Yayınalrı tarafından yayına hazırlanan “İzzetin Sembolü Gazze” kitabı için kaleme alınmış ve geçtiğimiz hafta Özgün Duruş gazetesinde yayınlanmıştır.)

Gazze’de Filistinli direnişçilerin mevzilerine giren Adem Özköse ilginç gözlemlerde bulundu.

Gece saat 12 civarları. Hamas’ın askeri kanadı İzzettin Kassam Tugayları’na bağlı direnişçilerden Ebu Suheyb’in kullandığı bir araba ile Gazze sokaklarında ilerliyoruz. Gazze’nin sokak duvarları farklı direniş örgütlerinin slogan ve amblemleriyle dolu. Ara sokaklara doğru ilerledikçe sprey boyalarla duvarlara yazılan sloganların daha da yoğunlaştığını gözlemliyorum. Daha çok Filistinli fakir gençlerin yaşadıkları ara sokaklar direniş gruplarının da kaleleri konumunda. Gazze’nin bu ara sokaklarında büyüyen gençlerden biri olan Ebu Suheyb hem arabayı kullanıyor, hem de İzzettin Kassam Tugayları’nın son bir yıldır askeri teknoloji alanında gerçekleştirdiği çalışmaları anlatıyor. Ellerindeki Kassam Füzelerinin menzil olarak bir hayli geliştiğini ifade eden Ebu Suheyb şunları söylüyor: “ İsrail Ordusu’nun Gazze’ye tekrar saldıracağına eminiz. Bundan dolayı askeri yönümüzü geliştirmek için büyük çaba harcıyoruz. Kassam Füzeleri artık Telaviv’i tehdit edecek menzile ulaştı. Bir daha ki savaş daha çetin geçecek ve İsrail Ordusu’na Furkan Savaşı’nda yaşattığımız yenilgiden çok daha şiddetli bir yenilgi yaşatacağız.”
Bu direnişçiler çok kültürlü

Gazze’nin ara sokaklarında ilerledikçe yer yer yüzleri maskeli Filistinli direnişçilerle karşılaşıyoruz. 45 dakikayı bulan yolculuğumuzun ardından arabadan iniyoruz. Ebu Suheyb bundan sonra araba kullanmayacağımızı, yürüyerek ilerleyeceğimizi haber veriyor. Arabadan iner inmez bizi İzzettin Kassam Tugayları’na bağlı 6-7 kişilik silahlı bir grup karşılıyor. Bu direnişçi grupla birlikte İzzettin Kassam Tugayları’nın askeri mevzilerinde nöbet tutan diğer direnişçileri ziyaret etmeye başlıyoruz. Yaşları 19 ile 35 arasında değişen direnişçilerin arasında her meslek grubundan insan var. Direnişçilerin kimileri ise Gazze İslam Üniversitesi’nin farklı bölümlerinde eğitim görüyor. Filistinli direnişçilerin eğitim düzeylerinin daha önce bulunduğum savaş bölgelerinden Afganistan, Irak, Patani, Keşmir ve Lübnan’daki direnişçilere göre daha üst düzeyde olduğunu fark ediyorum. Dünyadaki gelişmeleri son derece yakından takip ediyorlar ve geniş bir ufka sahipler. Direnişçilerin bazıları Türkiye’deki İslami hareket üzerine bana sorular sorarak, Necmeddin Erbakan Hoca ile Başbakan Erdoğan arasında yaşanan ayrılığı anlamaya çalışıyor.

Bir elde tespih, bir elde silah

Yavaş yavaş İsrail sınırına doğru yaklaşmaya başlıyoruz. Hatta İsrail sınırında hareket halinde olan askeri araçların ışıklarını bile fark edebiliyoruz. İsrail sınırına daha yakın bölgelerdeki mevzilerde nöbet tutan direnişçiler daha çok tecrübeli savaşçılardan oluşuyor ve İzzettin Kassam Tugayları’nın bünyesinde bulunan “özel kuvvetlere” mensuplar. İkişer kişilik gruplar halinde askeri mevzilerde nöbet tutan direnişçilerin ellerindeki tespihler dikkatimi çekiyor. Direnişçiler bir yandan İsrail askerleriyle her an çatışmaya hazır bir şekilde beklerken, diğer yandan da maneviyatlarını kuvvetlendirmeyi ihmal etmiyorlar. Ebu Suheyb’e İzzettin Kassam Tugaylarına bağlı bir direnişçinin manevi olarak kendini geliştirmek için ne tür bir program uyguladığını soruyorum. En az askeri eğitim kadar, manevi eğitime de önem verdiklerini ifade eden Ebu Suheyb şunları söylüyor: “Her mücahid genel olarak vakit namazlarını, özellikle de sabah ve yatsı namazlarını cemaatle birlikte camide kılmaya dikkat eder. Ayrıca gece namazlarına , Peygamber Efendimiz tarafından tavsiye edilen zikirlere özen gösteririz. Pazartesi ve Perşembe günleri nafile oruç tutarız. Her gün Kur-an’dan bazı yerleri düzenli olarak okuruz ve kendimizi her an şehit olmaya, Rabbimiz ile buluşmaya hazırlarız.”

İstanbul Cephesi’ne hoş geldiniz

Gazzeli direnişçilerin kontrol altında tuttukları en uç bölgeleri ziyaret ettiğimiz sırada İzzettin Kassam Tugaylarının komutanlarından Ebu Hamza ile karşılaşıyoruz. Komutan Ebu Hamza son derece coşkulu ve sevinçli bir edayla bizi karşılayıp şu ifadeleri kullanıyor: “Gazze düşerse İsrailli Askerler diğer İslam topraklarına da saldıracaklar. İzzettin Kassam Tugayları olarak sadece Gazze’yi değil; Medine’yi, İstanbul’u, Şam’ı ve Tahran’ı da savunuyoruz. Bundan dolayı cephelerimize İstanbul Cephesi, Medine Cephesi, Şam Cephesi isimleri verdik. İşte burası İstanbul Cephesi ve İstanbul Cephesi’ne hoş geldiniz.” Ebu Hamza’nın bu ifadeleri beni önce şaşırttı. Çünkü daha önce Gazze’de “İstanbul Cephesi” isimli askeri bir mevziinin bulunduğunu duymamıştım. Şaşkınlığımı fark eden Ebu Suheyb Filistinli direnişçilerin sadece Gazze’yi değil; İslam Dünyası’nın hepsini savunduğunu belirtiyor ve sözlerini şöyle sürdürüyor: “Biz Gazze’yi savunurken Ümmet-i Muhammed’in hepsini savunduğumuzu; sadece Filistin için değil; Medine, İstanbul, Şam için cihad ettiğimizi düşünüyoruz. Bu bölgeye de kısa bir süre önce “İstanbul Cephesi” ismini verdik. Türkiyeli kardeşlerimiz bilsinler ki Gazze’de İstanbul için nöbet tutan, İstanbul için cihad eden mücahidler var.”

Komutan Ebu Hamza

Bundan sonra İzzettin Kassam Tugayları’na bağlı direnişçilerin mevziilerine yaptığımız ziyarete Komutan Ebu Hamza da eşlik etmeye başlıyor. 53-54 yaşlarında olan Ebu Hamza yaşına göre son derece atletik bir görüntüye sahip. 1975 yılında Müslüman Kardeşler Hareketi’ne giren Ebu Hamza Hamas’ın kurucuları arasında da yer almış. Ebu Hamza ilk kurulduğu günden beri de İzzettin Kassam Tugayları’nın bünyesinde İsrail Ordusu’na karşı savaşıyormuş. Son Gazze savaşında İsrail savaş uçakları tarafından evi bombalanan Ebu Hamza’ya direnişçiler büyük bir saygı duyuyorlar.

Ebu Suheyb, Ebu Hamza’nın çok tecrübeli bir savaşçı olduğunu ifade ederek İsrail tarafından düzenlenen bir çok saldırı ve suikastten tecrübesi ve Allah’ın yardımı ile kurtulduğunu söylüyor. Komutan Ebu Hamza ile askeri mevzileri gezerken bir grup Filistinli gencin direnişçilere torbalar içinde bir şeyler dağıttıklarını gördüm. Gençlerin yanına yaklaştığımda direnişçilere hurma, tatlı, çikolata ve sudan oluşan bir menüyü takdim ettiklerini fark ettim. Ebu Hamza ile sabah namazına kadar askeri mevzileri gezmeye devam ettik. Türkiye Halkını ve Başbakan Recep Tayip Erdoğan’ı çok seven Komutan Ebu Hamza, İsrail’e karşı verdikleri savaşta en büyük destekçilerinin Türkiye Halkı ve hükümeti olduğunu belirtiyor.

İstanbul Gazze’nin neyi olur?

O akşam Ebu Hamza’dan ve Ebu Suheyb’den “İstanbul Cephesi” hakkında duyduklarım Gazze’ye ve Gazzelilere olan sevgimi daha bir arttırdı. Aklıma Filistin’e Özgürlük Konvoyu’ndaki Türkiyeli arkadaşların yol boyunca düzenlenen her gösteride, her programda tekrarladıkları “İstanbul’dan Gazze’ye direnişe bin selam” sloganı geldi. Gazze’yi ilk defa bir yıl önce ziyaret edip, Gazzelileri tanıdıktan sonra hep Gazze ile İstanbul arasında güçlü bir bağın olduğunu hissetmiştim. Gazze’de karşılaştığım “İstanbul Cephesi” bu hissimi daha da güçlendirdi. Keşke biz de İstanbul’daki bazı sokaklara, kültür merkezlerine, okullara, kütüphanelere Gazze ismini versek. İslam Medeniyeti’nin şehirleri insanlar gibi canlıdırlar ve tıpkı insanlar gibi sevinip, insanlar gibi hüzünlenirler. Bundan dolayı Gazze hep İstanbul’u, İstanbul’dan gelecek olan kurtuluş erlerini özler. İstanbul da bir zamanlar bir ana gibi sahip çıktığı Gazze için hüzünlenir. Gazze’ye her bomba düşüşünde İstanbul da o bombaları kalbinde hisseder. Gazze’ye İsrail tarafından atılan her bomba aslında İstanbul’a da atılmıştır. Çünkü İstanbul İslam şehirlerinin anasıdır ve İslam şehirleri bombalandıkça İstanbul’un hüznü bitmeyecektir. Ve Gazze huzura ermedikçe İstanbul kendini hep eksik hissedecektir.

Kaynak: Gerçek Hayat

http://www.timeturk.com/Gazzede-%C4%B0stanbul-Cephesi_110108-haberi.html

İslamî Direniş Hareketi (Hamas) sözcüsü Dr. Sami Ebu Zuhri, birkaç devleti yerle bir edebilecek boyuttaki Furkan Savaşı’nda direnen Gazze’nin örülecek çelik duvar karşısında asla boyun eğmeyeceğini belirtti.

Gazze’de şehitleri ödüllendirmek için yapılan görkemli toplantıya katılan Dr. Ebu Zuhri şöyle dedi: “Furkan Savaşı’nın yıldönümünü ihya eden Hamas Hareketi elbette zafer kazanacaktır. Çünkü mensuplarını Kur’an ve Allah yolunda cihad sevgisiyle terbiye ediyor”. Ebu Zuhri, daha sonra sözlerini şöyle sürdürdü: “Filistin ve Kudüs’e giden yol, direniş yoludur. Filistin’e ulaşmanın başka bir yolu yoktur. Onlar bir yıl önce Gazze’yi yerle bir etmek ve Hamas’ı tasfiye etmek için savaş açtılar. Savaştan sonra Gazze’den bir eser kalmayacağını düşünüyorlardı. Fakat Gazze direndi, direniyor ve nöbet tutmaya devam ediyor”.

Hamas sözcüsü, “Furkan Savaşı’nın birinci yıldönümünde Filistin halkı “Direnişten başka yolumuz yok ve Hamas ile beraberiz” diye haykırıyor. Hamas hareketi şu anda her Müslüman’ın kalbindedir” dedi.

Filistin Başbakanı İsmail Heniyye, Gazze’nin düşmanlara boyun eğmediğini ve direnişiyle zafer ilan ettiğini, Siyonist işgalcinin hedeflerini gerçekleştirmede başarısız olduğunu ve direnişin konumunu koruduğunu söyledi.

Heniyye, direnişin Gazze’ye saldıran işgal güçlerini kayıtsız şartsız geri çekilmeye mecbur bıraktığını, Filistin halkını savunma ve direniş hakkından taviz vermediğini belirtti.

Filistin Başbakanı, Furkan Savaşı’nın yıldönümü dolayısıyla verdiği ve Ürdün’de yayınlanan El-Ğad gazetesinin bugünkü (27 Aralık Pazar) sayısında yer alan demecinde, “İşgalcinin Gazze’ye açtığı savaş her şeye zarar veren kanlı ve çetin bir savaştı” dedi.Fetih Hareketi’ni sabit değerler üzerine oluşturulacak ulusal uzlaşıya davet eden Heniyye, kapsamlı bir ulusal program etrafında bir araya gelme ve Filistin Kurtuluş Örgütü bünyesinde tüm grupların temsil edileceği yeni bir siyasi ve idari otorite oluşturmaya çağırdı.

Batı Yaka’nın Siyonist işgal güçleri ve Yahudi yerleşimcilerin saldırılarına açık olduğunu ifade eden Heniyye, Ramallah Yönetimi’nin Filistin halkının evlatlarını korumaktan aciz ve varlığının işgalciyle koordinasyon derecesine bağlı olduğunu söyledi.

“Gazze yirmi iki gün boyunca karadan, havadan ve denizden sürekli ateş altında kaldı fakat saldırılara direnerek kahramanlık yazdı” diyen Heniyye, Gazze’de akan kanın dünyayı harekete geçirdiğini ve Siyonist saldırılar ile haksız ambargonun dünyanın her yerinde kınanmasını sağladığını ifade etti.

Gazze’nin hâlâ ambargo altında olduğunu fakat bu ambargonun gün geçtikçe yavaş yavaş yıkılmakta olduğunu kaydeden Heniyye, Filistin halkı direniş seçeneğine iyice ikna olup baskılara boyun eğmeyi reddettikten sonra kalelerin düşmeyeceğini ve surların delinemeyeceğini dile getirdi. ]]> http://www.maras-gazze.com/palestine/2009/12/28/heniyye-%e2%80%9cgazze-dusmanlara-asla-boyun-egmeyecek%e2%80%9d/feed/ 0 http://www.maras-gazze.com/palestine/2009/12/28/gazze-konvoyu-uyeleri-akabe-limani%e2%80%99nda-aclik-grevine-basliyor/ http://www.maras-gazze.com/palestine/2009/12/28/gazze-konvoyu-uyeleri-akabe-limani%e2%80%99nda-aclik-grevine-basliyor/#comments Sun, 27 Dec 2009 22:22:19 +0000 admin http://www.maras-gazze.com/palestine/?p=2149

Rafah Kapısı aracılığıyla Gazze Şeridi’ne girmek için yola çıkan ve Ürdün’ün Akabe limanında bekleyen Gazze’ye Özgürlük Konvoyu’yla ilgili belirsizlik sürerken kafile üyelerinden bir bölümünün Mısır’ın tavrını protesto için açlık grevine başlayacağı bildirildi.

Kafile sözcüsü Zahir Beyravi bugün (27 Aralık Pazar) basına yaptığı açıklamada Mısırlı yetkililerin kafilenin Ariş limanından giriş yapmasını istemesinin ardından kafilede yer alanların hayal kırıklığı yaşadığını ifade ederek, Akabe’den Ariş limanına yolculuğun oldukça uzun ve masraflı olduğuna işaret etti.Mısırlı yetkililerin kafilenin mahiyeti hakkında yanlış kanaate sahip olduğunu belirten Beyravi, kafilenin Gazze’ye götüreceği tıbbi yardımlar zarar görmeden sorunun bir an önce çözülmesini istediklerini dile getirdi.

Mısırlı yetkililere seslenerek kafilenin Akabe’den yaklaşık iki saat uzaklıktaki Nuveybe limanından Mısır’a giriş yapmasına izin vermesini isteyen Beyravi, kafilenin insani hedeflerle yola çıktığını hatırlattı.

Konvoya eşlik eden 500 dayanışmacının sorunun büyümesine yol açan gelişmeleri kaygıyla izlediğini söyleyen Beyravi, Akabe limanında Mısırlı yetkililerden müjdeli bir haberin gelmesini beklediklerini belirtti.

Öte yandan, kafilede yer alan aktivistlerden bir grubun bugün Siyonist işgal güçlerinin Gazze’ye açtığı savaşın yıldönümü münasebetiyle ve Nuveybe limanının kullanılmasına izin vermeyen Mısır Hükümeti’nin tavrını protesto için açlık grevine başlayacağı bildirildi. ]]> http://www.maras-gazze.com/palestine/2009/12/28/gazze-konvoyu-uyeleri-akabe-limani%e2%80%99nda-aclik-grevine-basliyor/feed/ 0 http://www.maras-gazze.com/palestine/2009/12/25/berdevil-%e2%80%9cfilistin-halkinin-hakkini-geri-getirmek-icin-tek-secenek-direnistir%e2%80%9d/ http://www.maras-gazze.com/palestine/2009/12/25/berdevil-%e2%80%9cfilistin-halkinin-hakkini-geri-getirmek-icin-tek-secenek-direnistir%e2%80%9d/#comments Fri, 25 Dec 2009 09:44:21 +0000 admin http://www.maras-gazze.com/palestine/?p=2118

İslamî Direniş Hareketi (Hamas)’ın önde gelen liderlerinden Dr. Salah el-Berdevil, Hamas’ın hiçbir zaman hakkı geri almak ve Filistin topraklarında kök salmak için direnişi bir metot görmekten vazgeçmediğini belirterek, başta Siyonistlerle Ramallah takımı olmak üzere birçok tarafın umut bağladığı Furkan savaşından sonra, Hamas’ın daha da güçlü hale geldiğini ifade etti.

Siyonist işgal ordusunun başlattığı savaşın yıldönümü münasebetiyle Filistin Enformasyon Merkezi’nin kendisiyle dün (23 Aralık Çarşamba) yaptığı röportajda Berdevil şunları ifade etti: “Siyonist işgal devleti Gazze savaşında dört hedef belirlemişti ve bunlardan hiçbirini başaramadı. Buna mukabil Hamas söz verdiği gibi dayandı, direndi ve hiçbir ilkesinden ödün vermedi.”

Hamas’ın bu savaşta kazandığı zaferi küçümseme çabalarına da değinen Berdevil, bu savaşın halk iradesinin zaferi ve düşmanın da hezimetiyle sonuçlandığını belirterek sözlerini şöyle sürdürdü: “Anlayışımıza göre direniş ve sebat bir zaferdir. Kırılıp teslim olmamak bir zaferdir. Düşmanın ve Ortadoğu Dörtlüsü’nün şartlarını kabul etmemek bir zaferdir. Bizler sancağı ancak dalgalanırken yavrularımıza teslim ederiz.”

Düşmanın yeni bir saldırıda bulunup bulunmayacağının sorulması üzerine Berdevil şöyle dedi: “Düşman yeni bir saldırı ve cinayet için zamana ve gerekçeye ihtiyaç duymaz. Her an yeni bir cinayet işleyebilir. Çünkü aynı cinayetleri daha önce de işlemişti. Deir Yasin, Kefer Kasım, Sabra ve Şatilla ve daha birçok cinayet bunun açık örneğidir. Gazze savaşı bu düşmanın işlediği ilk barbarlık olmadığı gibi son barbarlık da olmayacaktır.” ]]> http://www.maras-gazze.com/palestine/2009/12/25/berdevil-%e2%80%9cfilistin-halkinin-hakkini-geri-getirmek-icin-tek-secenek-direnistir%e2%80%9d/feed/ 0